Oscypek, to wędzony ser przygotowywany z mleka owczego o kształcie wrzeciona. Oscypek znalazł się na liście produktów regionalnych chronionych prawem unijnym. Prawie by do tego nie doszło z powodu protestu Słowacji ? ostatecznie jednak uznano, że słowacki ser o nazwie ostiepok jest odrębnym produktem niż produkt, z którego słynie Zakopane. Status Chronionej Nazwy Pochodzenia reguluje też pewne obowiązki wobec producentów oscypków ? takie jak parametry sera, procentowy udział mleka oraz które gminy mogą go wytwarzać. Regulacji podlega także okres produkcji sera oraz czas, w którym można go sprzedawać. Wygląd sera jest również charakterystyczny ? chodzi o zdobienia powstałe w tak zwanej oscypiorce, drewnianej rozszczepialnej foremce. Od jej nazwy pochodzi też nazwa sera. Oscypek, czyli rozszczepek. Ser jest wyrabiany przez baców ? proces powstawania jest następujący: na początku, oczywiście, należy wydoić owce do drewnianej ?gie laty?, wiaderka, potem przecedzane przez lniane płótno by pozbyć się na przykład źdźbeł trawy do drewnianej kadzi. Później dodaje się sproszkowaną podpuszczkę (klog) by powstała masa serowa. Masę serową odciska się – ser wtedy maczany jest w gorącej wodzie – i formuje. Potem całą dobę oscypek leży w solance, którą górale nazywają rosołem ? ma to na celu usunięcie z niego nadmiaru wody i zabicie bakterii. Końcowy etap produkcji to jednocześnie leżakowanie sera na górnej półce w bacówce i wędzenie dymem z ogniska powstałym z palenia drewna świerkowego lub sosnowego. Wędzenie zwykle trwa od trzech dni do dwóch tygodni. Ze skrawków sera, z których nie da się uformować oscypka wyrabia się redy kołki ? serki góralskie w kształcie zwierząt lub serca. Najwięcej oscypków powstaje na Podhalu. Oscypki są tak samo istotnym i rozpoznawalnym symbolem Tatr, jak kozica czy Giewont.